چیزی که بیش از هر چیزی به فیلمنامه صدمه زده، وجود کلیشه هایی است که هم در کاراکترسازی و هم در موقعیت های کمدی در فیلم به چشم می خورد. از سوی دیگر، به دلیل نبودِ یک شخصیت مرکزی، فیلم فاقد جذابیت های لازم برای ژانر کمدی است. کاراکترهای فرعی نیز بیش از آنکه به بسط و پرورشِ ایده کمک کنند، هر کدام به صورت مجزا می خواهند قدری مخاطب را سرگرم کنند.
دو عنصرِ شلختگی و سر و صدای زیاد نیز در یکی دو صحنه به لحن کمدی اثر کمک کرده اما در بیشتر موارد باعث شده که مخاطب متوجه دیالوگ های بازیگران نشود. این موضوع به خصوص در اوایل فیلم کمی مخاطب را اذیت می کند اما در اواسط فیلم تا حد زیادی معتدل می شود. فیلمسازان باید بدانند که «شلوغ بازی» نه تنها خنده دار نیست بلکه اگر به مدت زیادی در فیلم استفاده شود اثرش را از دست می دهد.
